Ana səhifə / Hədis / Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) əxlaqı / 371-ci fəsil. Peyğəmbərlərin adları

371-ci fəsil. Peyğəmbərlərin adları

371-ci fəsil. Peyğəmbərlərin adları

(836) – Əbu Hureyra (radiyallahu anhu) rəvayət edir ki, Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) dedi: “Özü­­nüzə mənim adımı qoyun, amma kunyamı1 qoymayın. Çünki Əbul-Qa­sım mənəm”.

                                                                                       [ Səhihdir ]

(837) – Ənəs ibn Malik (radiyallahu anhu) rəvayət edir ki, Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) bazarda idi. Birdən bir kişi: “Ey Əbul-Qasim!”– deyə səsləndi. Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) ona tərəf döndü. Kişi dedi: “Ey Allahın elçisi! Mən (səni deyil), bu adamı çağırdım. Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) dedi: “Özünüzə mənim adımı qoyun, amma kunyamı qoymayın”.

                                                                                       [ Səhihdir ]

(838) – Yusuf ibn Abdullah ibn Səlam (radiyallahu anhu) rəvayət edir ki, Pey­ğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) mənə Yusuf adını verdi, məni qucağında otuzdurdu və mə­nim başımı sığalladı”.

                                                                                       [ Səhihdir ]

(839) – Cabir ibn Abdullah (radiyallahu anhu) rəvayət edir ki, bizlərdən – ən­sar­dan bir kişinin oğlu oldu. O, oğluna Muhəmməd adı vermək istədi. (Hədisin ravilərindən olan Şöbə deyir ki, “Mənsurun rəvayət etdiyi hədisdə deyilir ki, Ənsar dedi: “Mən uşağı boynumda Peyğəm­bə­rin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına gətirdim”. Suleymanın rəvayət etdiyi hədisdə isə de­yi­lir ki, “Onun oğlu oldu və ona Muhəmməd adını vermək istədi”.) Pey­ğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) dedi: “Özünüzə mənim adımı qoyun, amma kun­ya­mı qoy­mayın. Belə ki, mən (Əbul-Qasim) sizin aranız­da (qə­ni­mətlə­ri ədalətlə) bölmək üçün ədalətlə bölən təyin edildim”.

Husaynın rəvayətində isə belə deyilir: “Belə ki, mən (Əbul-Qa­sim) sizin aranız­da (qə­ni­mətlə­ri ədalətlə) bölmək üçün ədalətlə bö­lən göndərildim”.

                                                                                       [ Səhihdir ]

(840) – Əbu Musa (radiyallahu anhu) rəvayət edir ki, mənim oğlum oldu. Mən onu Peyğəm­bərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yanına gətirdim. Peyğəm­bər (sallallahu aleyhi və səlləm) ona İbrahim adı­nı ver­di. Sonra bir xurmanı əzib onun ağzına qoydu, onun üçün (Allah­dan) bərəkət dilədi və onu mənə qaytardı”.

Bu, Əbu Musanın böyük oğlu idi.

                                                                                       [ Səhihdir ]



1 Kunya – ismin əvvəlinə “əbu (ata)”, yaxud “ummu (ana)”, yaxud “ibn (oğul)”, yaxud da “bint (qız)” söz­lə­rindən birini qoşmaqla əmələ gələn lə­qəb və ya ayamadır.

 


Baxılıb: 17048


Sıxıntı və kədəri aradan qaldıran 5 zikr

((لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ العَظِيمُ الحَلِيمُ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ رَبُّ العَرْشِ العَظِيمِ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ وَرَبُّ الأَرْضِ وَرَبُّ العَرْشِ الكَرِيمِ))

“ Lə İlahə illəllahul-Azimul-Həlim. Lə İlahə illəllahu Rabbul-Arşil-azım. Lə İlahə illəllahu Rabbus-səməvati va Rabbul-ardı va Rabul-arşil-kərim.”

“Əzəmətli və Həlim Allahdan başqa haqq məbud yoxdur! Əzəmətli Ərşin Rəbbi Allahdan başqa haqq məbud yoxdur! Göylərin Rəbbi, yerin Rəbbi və kəramətli Ərşin Rəbbi Allahdan başqa haqq məbud yoxdur!”

(( اللهُ، اللهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا ))

“ Allahu Allahu Rabbi, lə uşriku bihi şeyə”

“Rəbbim Allahdır, Allah! Mən heç bir şeyi Ona şərik qoşmuram!”

(( اللَّهُمَّ رَحْمَتَكَ أَرْجُو، فَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ وَأَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ ))

“Allahummə rahmətəkə ərcu, fələ təkilni ilə nəfsi tarfətə ayn va əslih li şəni kulləh, lə İləhə illə ənt.”

“Mərhəmətinlə kömək diləyirəm. Məni bir göz qırpımı belə öz nəfsimlə başlı-başına buraxma! Mənim bütün işlərimi yoluna qoy! Səndən başqa ibadətə layiq məbud yoxdur!”

(( لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنْ الظَّالِمِينَ ))

“ Lə İlahə illə əntə subhanəkə inni kuntu minəz-zalimin”

“Səndən başqa haqq məbud yoxdur. Sən pak və müqəddəssən! Həqiqətən, mən zalımlardan olmuşam!”

(( اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ وَابْنُ أَمَتِكَ، نَاصِيَتِي بِيَدِكَ، مَاضٍ فيَّ حُكْمُكَ، عَدْلٌ فيَّ قَضَاؤُكَ ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ؛ سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَدًا مِنْ خَلْقِكَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ في كِتَابِكَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ في عِلْمِ الغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ القُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي، وَنُورَ صَدْرِي، وَجَلَاءَ حُزْنِي، وَذَهَابَ هَمِّي ))

“Allahummə inni abduk, vəbnu abdik, vabnu əmətik, nəsiyətiy biyədik, madin fiyyə hukmuk, adlun fiyyə qadauk, əsəlukə bikulli-smin huvə ləkə, səmməytə bihi nəfsək, əv alləmtəhu əhədən min xalqik, əv ənzəltəhu fi kitabik, əv istəsərtə bihi fi ilmil-ğaybi indək, ən təcaləl-Quranə rabiə qalbiy, va nura sadriy, va cəlaə huzniy, va zəhabə həmmiy”

“Allahım! Mən Sənin qulunam, qulunun oğluyam, kənizinin oğluyam! Məni idarə etmək Sənin Əlindədir. Barəmdə verdiyin hökm yerinə yetəndir. Mənə yazdığın tale ədalətlidir. Sənə, Özünə verdiyin və ya Kitabında nazil etdiyin, yaxud yaratdıqlarından kiməsə öyrətdiyin, yaxud da Öz yanında olan qeyb elmində saxladığın Özünə aid olan hər bir adla yalvarıram ki, Quranı qəlbimin baharı və köksümün nuru et, üzüntümün aradan qalxması və kədərimin getməsi üçün səbəb et!”